Wat haar drijft, is gelijkwaardigheid. “Ik wil graag dat mensen die in een ongelijkwaardige relatie hulp vragen, een zo stevig mogelijke positie hebben. Mijn werk bij BCMB zie ik als een verlengde daarvan. Ik faciliteer cliëntondersteuners en geef ze een stem in allerlei lobbytrajecten. Zij staan naast de cliënt, en voor mijn gevoel sta ik naast de cliëntondersteuner.” Toch verbaasde het eerste halfjaar haar. “De onderwerpen waaraan gewerkt wordt, zijn eigenlijk nog dezelfde als toen ik daar negen jaar geleden mee bezig was. Er is dus blijkbaar nog steeds aandacht nodig voor de bekendheid.”
Een belangrijke oorzaak ziet ze in de versnippering. “Er zijn cliëntondersteuners in het sociaal domein, in de Wlz en gespecialiseerde cliëntondersteuners. En elke gemeente richt het anders in. Als het overal anders is, hoe kun je het dan herkennen? Voor cliënten heeft dat directe gevolgen: in de ene gemeente kun je kiezen uit verschillende aanbieders. In een andere gemeente heb je misschien maar één aanbieder, of zelfs vrijwilligers in plaats van HBO geschoolde cliëntondersteuners. Waar je woont, maakt dus heel veel uit voor je rechtspositie. En wie van het sociaal domein naar de Wlz gaat, krijgt een andere ondersteuner. Er is niks zo verschrikkelijk als schotten overal tussen. BCMB pleit daarom voor domeinoverstijgende cliëntondersteuning, met ruimte voor specialisaties. Daarnaast is een landelijk kwaliteitskader nodig, zoals dat in de Wlz al bestaat. Dan werk je met z’n allen volgens dezelfde regels en kaders, en dat bereiken we alleen samen.“
De meerwaarde van cliëntondersteuning is inmiddels onderzocht door Berenschot. “Het staat mooi op papier. Nu moeten we erover in gesprek met het ministerie van VWS, zorgaanbieders, zorgkantoren en gemeenten, zodat cliëntondersteuning bekender wordt en die meerwaarde ook echt in de hoofden van mensen komt.” Voor de komende jaren heeft ze drie prioriteiten. “Ten eerste wil ik dichter bij de leden staan. Dit najaar sturen we een enquête aan onze leden, zodat we weten wat hen bezighoudt en wat ze nodig hebben. Ten tweede blijft de lobby zeer belangrijk en ten derde de scholing. De basisopleiding zien we echt als onze taak. Die willen we professionaliseren en up-to-date houden.’”
“Ik maak contact en kijk dan hoe ver we samen kunnen komen. Natuurlijk zal ik niet schromen als er echt iets gezegd moet worden. Maar mijn natuurlijke manier van werken is een verbinder zijn.”